Noorwegen - Nederland 15-10-2008
Zwitserland - Nederland 22-08-2007
Ierland - Nederland 16-08-2006
Nederland-Ecuador 01-03-2006
Nederland-Macedonië 12-10-2005
Tsjechië-Nederland 08-10-2005
Nederland-Duitsland 17-08-2005
Finland-Nederland 08-06-2005
Nederland-Roemenie 04-06-2005
Quickboys-Nederland 31-05-2005
Roemenië-Nederland 26-03-2005
Andorra-Nederland 17-11-2004
Nederland-Finland 13-10-2004
Nederland-Tsjechië 08-09-2004
Zweden - Nederland 18-08-2004
Nederland-Ierland 05-06-2004
Nederland-Belgie 29-05-2004
Nederland - Griekenland 28-04-2004
Nederland - Frankrijk 30-03-2004
Nederland - VS 18-02-2004
Nederland - Schotland 19-11-2003
Schotland - Nederland 15-11-2003

Vrijdagochtend 15-11-03 om 08:00 uur staan we op Schiphol op weg naar Glasgow voor het eerste "beslissingsduel". De toestand in de wereld zorgt weer voor lange rijen bij de douane, maar goed het is niet anders. We vliegen via Gatwick-London en de eerste etappe verloopt een beetje schokkerig maar verder probleemloos. Op Gatwick komen we Harry en Tineke uit Alphen tegen die ook onderweg zijn naar the Game. Harry kennen we al uit Praag en we gaan even bijpraten in de bar op Gatwick. Hier zitten ook Danny en Dennis uit Den Haag en met deze groep zullen we dit weekend verder veel optrekken. Ondanks dat er storm is voorspeld in Schotland verloopt de tweede etappe vlekkeloos en landen we op een druilerig vliegveld van Glasgow. En ja hoor, hier blijken ze op Gatwick weer een tas zoekgemaakt te hebben die gelukkig later op de avond wordt nabezorgd in het hotel.
Tijdens de transfer van het vliegveld naar Glasgow maken we al kennis met de Scottish mentality als we in gesprek raken met wat locals. Het beloofd een gezellig weekend te worden. Deze jongens raden ons aan om s'avonds naar the Horseshoe Bar te gaan.
Aangekomen in het hotel blijkt dit een hoog backpackers- en studentengehalte te hebben. Maar ja wat heb je nou helemaal nodig: een bed, een douche en een handdoek. Nou dat eerste en dat derde blijkt ook een probleem te zijn, het bed tekort en handdoeken moet je zelf kopen. Nou ja, matras op de grond dan maar. S'avonds op naar de Horseshoe Bar waar we met de anderen hebben afgesproken en waar we door de plaatselijke bevolking meer dan vriendelijk worden ontvangen. Elke Schot wil een handje geven en komt vertellen dat het een makkie voor ons wordt en dat ze hopen dat het toch een leuke wedstrijd wordt. Ja ja (). Het wordt een gezellige avond en na nog een happie gegeten te hebben zoeken we het mandje op.

Zaterdag: MATCHDAY !!

We hebben na een geweldig ontbijt (NOT!) Harry aan de mobiel en spreken af op het enige plein wat we vrijdag hebben gezien: George Square. Terwijl we daar staan te wachten zien we uit alle hoeken en gaten zingende Schotten in blauw shirt en geruite kilt komen en ja hoor, allemaal willen ze je een hand geven. Zo nu en dan komen er wat zoekende Oranjesupporters voorbij. Hier wordt het niks en we besluiten dat we naar de Horseshoe gaan. Eerst even wat eten en dan naar de Bar. Daar aangekomen puilt die al uit zijn voegen want dat blijkt ook de ontmoetingsplaats van de Schotten te zijn. Na daar half doof van het gezang te zijn geworden, een lamme klauw van het handen schudden en geconstateerd te hebben dat die apen echt niks onder dat rokkie aan hebben gaan we op zoek naar wat meer Oranjecollega's. Een paar straten verder komen we bij The Goose. Hier ziet het wat meer Oranje en blijkt het ook errug gezellig te zijn. Vervolgens kunnen Harry en Lang met de hele Schotse populatie op de foto omdat ze wat langer zijn als de gemiddelde Schot. Na een uurtje geposeerd te hebben wat ook allemaal van je dranktijd afgaat en Bas geld gaat vragen voor een foto, wordt het wat rustiger. Want Schotten zijn ook gierig zeggen ze toch? Nou aan de bar is dat niet te merken want ze willen je ook allemaal een drankje geven, af en toe wordt het zelfs vermoeiend maar ze bedoelen het goed.

Het wordt al gauw tijd voor het stadion en op naar Central station waar de trein staat naar Hampdon Park. Het kippenvel begint al een beetje te komen want dit is het echte voetbalpubliek met het hart op de goede plek. Oranje en Blauw gezamenlijk op weg naar het stadion en maar zingen:
"Here we're coming - here we're coming - here we're coming down the Road"
Hoewel het klote is om deze duels te moeten spelen, is dit geweldig om mee te maken.
Als we het stadion binnenkomen zijn we echt onder de indruk, wat een sfeer waanzinnig!!

Minpuntje is dat als het volkslied wordt gespeeld een massaal fluitconcert losbarst, maar ja voorzover wij als supporters er nog wat van konden horen brouwde het orkest er niet veel van.
Tijdens de wedstrijd blijkt dat een groot gedeelte van het Oranjepubliek een dagje uit is met de baas en Henk betrapte er een paar op dat ze alleen even de naam van hun bedrijf hebben geroepen, voor de rest weigerden ze geluid te produceren. Net zoals het oranjevak faalde ging het op het veld ook mis. De Oranjespelers werden qua felheid afgetroefd door de Schotten en vergeten die gasten onder druk te zetten. Die Schotten kunnen toch niets dus waarom geef je ze dan zoveel tijd om een bal aan te nemen en te passen. Nou ja iedereen heeft het verloop kunnen zien. Na het eindsignaal kunnen we horen wat de wall of sound werkelijk inhoud op Hampden Park, unbelievable.
Tot onze verbazing komen er nu zeker zeven of acht spelers natuurlijk teleurgesteld naar het vak om te bedanken en krijgen een verdiend applaus, want hoewel er weer veel mis ging heeft er niemand op het veld er met zijn pet naar gegooid. Maar ja dat er dingen moeten veranderen dat weet iedereen en iedereen weet het beter (zo dit had een uitspraak van Cruyff kunnen zijn J).
Als we het stadion uitkomen, krijgen we weer het handenschudden met uitzinnige en tegelijk ongelovige Schotten met uitspraken als it's only halftime en dat wij uiteindelijk toch wel winnen.

Als we naar het station lopen blijkt dat 90 procent van de supporters ook weer met de trein moet vertrekken en er staat een rij van kilometers begeleid door de bereden politie: move to the back of the line please. Na een kwartiertje te hebben gelopen en the back of the line nog steeds niet te hebben gevonden geven we op. Dan maar een kroeg opzoeken en het later nog eens proberen. Maar dan komt er een lege taxibus aanrijden, dat is lekkâh. Helaas blijkt deze door een groep Schotten uit Edinburgh te zijn gereserveerd, maar dan zwaait de deur weer open en omdat er toch nog plaats is brengen ze ons even naar Glasgow-Centre. Het blijft wereldvolk. Onderweg worden shawls en vlaggen geruild en als we zijn aangekomen en de chauffeur geld willen geven lukt dat dus gewoon niet, No way, come to Edinburgh sometime! Nou maar ff niet.

Als we weer terug in the Goose zijn, komt elke Schot weer vertellen dat het onmogelijk is en dat Holland will win on Wednesday! Ze kunnen dus nog steeds niet vatten dat het bij Nederland niet loopt en dat ze gewoon kans maken om zich te kwalificeren.
Het wordt toch weer een gezellige avond en na met zijn allen op straat te hebben gestaan vanwege een brandalarm kan de sfeer helemaal niet meer kapot.

Sunday - The Day After.

We verzamelen op Central Station en drinken nog ff wat en zakken dan langzaam af naar het vliegveld. Hier liggen de zondagkranten met nog steeds de verbaasde verhalen dat de Schotten de Nederlanders verslagen hebben. Ook kunnen we hier lezen dat the Tartan Army woensdag met 15000 man in Amsterdam zullen zijn, de Schotse invasie.

Het zal woensdag hopelijk weer een geweldige dag worden en nou maar hopen dat het kwartje deze keer onze kant opvalt. En kom op Oranjesupporters, laten wij woensdagavond het Schotse legioen verslaan !