Noorwegen - Nederland 15-10-2008
Zwitserland - Nederland 22-08-2007
Ierland - Nederland 16-08-2006
Nederland-Ecuador 01-03-2006
Nederland-Macedonië 12-10-2005
Tsjechië-Nederland 08-10-2005
Nederland-Duitsland 17-08-2005
Finland-Nederland 08-06-2005
Nederland-Roemenie 04-06-2005
Quickboys-Nederland 31-05-2005
Roemenië-Nederland 26-03-2005
Andorra-Nederland 17-11-2004
Nederland-Finland 13-10-2004
Nederland-Tsjechië 08-09-2004
Zweden - Nederland 18-08-2004
Nederland-Ierland 05-06-2004
Nederland-Belgie 29-05-2004
Nederland - Griekenland 28-04-2004
Nederland - Frankrijk 30-03-2004
Nederland - VS 18-02-2004
Nederland - Schotland 19-11-2003
Schotland - Nederland 15-11-2003

Dinsdagavond om half tien vliegen, zei Harry; de details zou hij mailen. De volledige dinsdag had ik ingepland om achterstallig werk te doen. Toch maandagavond even de mail checken. 9.30 am stond er in de reisbevestiging. Harry, met Herman spreek je. Weet je wat am betekent? 's Avonds toch? Hij bellen met Bas, en ja hoor am is uiteraard 's morgens. Dus dan maar de hele nacht doorwerken en 's middags even plat, dacht ik. Ik maakte kennis met Erik(c), Henk en Bas en met hun onvervalste Haagse one-liners. Je komt toch als buitenstaander in een hechte Oranjegroep dus dacht ik even de tweede viool te moeten spelen. Niets was minder waar, want ik voelde me meer dan welkom bij het Oranje kwartet. Harry had met de Engelse reisorganisatie gebeld en die verzekerde hem ervan dat de mutatie doorgekomen was. Jammer alleen dat niemand anders de omzetting kon zien. Het eenvoudige inchecken ging dus mooi niet door. Niet shoppen dus, maar doorlopen naar gate G4 (of zo). Dikke vette rij, dus gauw nog een peukie roken met een stel dat naar Mexico af zou reizen. Leuke meid, saaie kerel. Bas deed nog zijn uiterste best om haar ervan te overtuigen dat met ons meegaan veel leuker was dan met haar vriend naar Mexico. Waarschijnlijk was ze niet helemaal in orde in haar bovenkamer, want ze ging niet mee naar Dublin, maar naar Mexico met Stoffige Stefan. Wij dus wel. Ik zat een paar rijen achter de harde kerners en dacht heerlijk te kunnen slapen. Helaas, Harry had een plekkie voor me. Mijn inburgeringcursus begon dus direct: jij bent nieuw dus wij bepalen wanneer je wel of niet slaapt, werd mij in Haags accent te kennen gegeven. Aan de slag dus met het integreren.
De vliegtuigzuster bracht een plastic bekertje en de eerst slok Sheridan's double werd naar binnen gewerkt. Heerlijk spul trouwens. Uiteraard met de dubbeldekker naar het hostel midden in het centrum van Dublin. Na een uitermate hartelijke ontvangst door de receptiemuts van het etablissement werd ons te verstaan gegeven dat we nog niet op de kamer konden; dat duurde nog wel een uur of twee. Dan maar eerst een biertje in de
kroeg om de hoek. Prima alternatief dus want slapen mocht ik van de Haagse maffia niet. Direct maakten we kennis met de reden waarom de Ierse economie de snelst groeiende
van Europa is. Wat een woekerprijzen: twee, zij het grote, bier en een Hollands maatje whisky: 12 euries. Een pakkie peuken 7 euries. Volgens mij hadden we voor het in drie dagen opgemaakte geld drie weken all inclusive in Turkije kunnen zitten, maar we
speelden nu eenmaal in Dublin. Toen mochten we de kamer op. Vier stapelbedden stonden er, dus we hadden drie verstekelingen in de hut. Drie backpakkers hadden het genoegen met ons de nacht door te mogen brengen. En leuk dat ze het vonden! We hadden ontdekt dat de bagagerekken op wieltjes onder het bed uitermate gezellig piepten als je ze heen
en weer reed. Eentje klonk al behoorlijk slaapverstorend, maar vijf, gecombineerd met het geluid van de slappe lach van het redelijk aangeschoten Oranje kwintet was irritatiegrens overschrijdend. Een der backpackers richtte zijn woede op de muur naast zijn kooi. We hebben de volgende dag nog gekeken of en een deuk in zat, maar de muren waren stevig genoeg dus ons slapie zal wel pijnlijke vuisten hebben. De volgende nacht had de reisleiding een appartement in het zelfde gebouw geregeld. Dat was super. Koelkast voor het bier, een stretcher voor de nieuweling, een tv en twee douches. En dat voor 11 euries
de man extra.

Apart land dat Ierland. Uitermate aardige mensen, leuke supporters die genoten van de tieten van Harry, de oranje engel en het pino-echtpaar. Je zou denken dat het door de regen kwam dat de helft van de Oranjegangers snipverkouden terug kwam, maar nee. Buiten de kroeg mag je niet drinken en binnen mag je niet roken. De rokers hebben dus aardig wat loopjes heen en weer gemaakt om beide behoeften te bevredigen. De grootste kettingroker heeft zelfs een medaille gekregen voor de grootst afgelegde afstand. De kroegentocht van het centrum naar het stadion is goed verlopen. En passant heb ik onder fysieke dreiging van Bas mijn kale kop in de clubkleuren laten schilderen door Angel. Samen met de van Erik geleende overall was ook ik oranje genoeg voor de wedstrijd. Harry en ik hebben nog geprobeerd het adres van een leuke politieagente los te peuteren, maar helaas. K 189 was haar nummer dus we kunnen nog wel wat grappen uithalen. De wedstrijd laat ik maar voor wat die was want we worden toch al overspoeld met allerlei analyses door wannabe's die liever over voetbal praten dan dat ze durven verantwoordelijkheden te nemen.

Dus maar weer de pub in voor een bescheiden drankje. De Ierse volksliedspelers van die middag hadden plaats gemaakt voor goede muziek en af en toe een CD van Patrick, zodat ook een toppertje en een breezer ananas op de wijnkaart stonden. De Ieren begrepen en
er niets van totdat we de tekst voor hen vertaalden. Toen wisten ze het zeker: Oranjelanders zijn prettig gestoord. Nee, jullie muziek is rustgevend: een gitarist met een taakstraf en twee volledig overspannen ADHD blok- en dwarsfluiten. En dan nog een potje door elkaar heen jengelen en stug volhouden dat het arrangement bewust zo is gemaakt. Ja, na drie liter halflauwe Guiness zeker. Als je meer wilt weten over het land en de gewoontes, dan kun je bij Henk terecht. Hij weet waarom de Ieren een grotere hekel aan Engelsen hebben dan wij aan Duitsers en Fransen bij elkaar. Ook kan hij je vertellen waarom de Ieren alleen met hun benen dansen en de rest van hun lichaam stokstijf houden.

Nog gauw even wat eten bij een leuk restaurantje dachten we. Een of andere verdwaalde Viking deelde ons mede dat er geen ontbijt meer geserveerd werd na twaalven. Achteraf bleek het nog geen twaalf uur geweest te zijn toen we eten wilde bestellen. Dan maar wegwezen. Ik rekende af en uit frustratie van de in geen velden of wegen te ontwaren klantvriendelijkheid meldde ik hem nog twee cent wisselgeld van hem te willen.

Dan maar uitchecken en wegwezen. Harry was zo gefocust op zijn plastic flesje baco dat hij zijn tas maar liet staan. In de luxe bus naar het vliegveld zonder te spreken met de bestuurder.

Op het vliegveld terug naar Oranjeland uiteraard weer het zelfde geleuter over de naam op de bevestiging en die in mijn paspoort. Na vier pogingen John te overtuigen dat alles in orde was trok hij de conclusie dat Laurens en ik van persoon gewisseld zijn; alleen zijn vrouw was er nog niet van op de hoogte gesteld. Hij bleek humor te hebben dus eindelijk was het geregeld.

Een waar ontvangstcomité voor Erik en Bas, dus nog even een bakkie toe en op naar onze respectievelijke onderkomens.

Een fantastische ervaring die naar meer smaakt.

Jammer dat we niet gelachen hebben!