Kick van IJzendoorn (50) uit het Limburgse Lomm werd ,,wat meewarig'' uitgezwaaid
toen hij drie weken geleden met zijn vrouw Ans in een versierde oranje-auto naar
Portugal vertrok. Maar ze hadden de tijd van hun leven. Hoewel? `Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo slecht hebben gevoetbald.' Kick en Ans hebben zes kinderen.

Woensdag 23 juni

Vanmorgen zijn we naar een nieuw hotel verhuisd, in Vila Playa de Ancora. Balkon met uitzicht over de Atlantische oceaan, badkamer met ligbad en dat voor 25 euro per
persoon, inclusief ontbijt. Er is in Noord-Portugal meer dan voldoende accommodatie.
Ook in Zuid-Portugal trouwens, hoorden we van oud-international Chris van den Dungen,
die we hier hebben leren kennen. Hij heeft in Jong Oranje gespeeld en één keer mogen opdraven in het grote Oranje, toen een van de gebroeders Van de Kerkhof geblesseerd
was. Hij zei dat hij gisteren met zijn vrouw in Albufeira ook meteen een hotelletje had.
We pakten de spullen uit en schminkten roodwitblauwe vlaggetjes op de wangen. Daarna reden we naar Braga, een kilometer of vijftien hiervandaan. Daar was de stemming na de nederlaag tegen Tsjechië niet echt uitbundig. Maar het was wel gezellig in de stad.
De wedstrijd was een lange martelgang. Met het zwakke Letland hadden we geen enkele moeite, maar die andere wedstrijd, Duitsland-Tsjechië in Lissabon, was ongemeen spannend. Iedereen op de tribune zat met een mobieltje, die had wel verbinding, die niet. Als er iemand ergens begint te juichen omdat Tsjechië zou hebben gescoord, blijkt het
later weer niet zo te zijn. Tien minuten voor tijd kon ik het niet meer houden. Ik ben de tribune afgegaan om een biertje te drinken en heb een maat in Limburg gebeld. Op enig moment kwam Tsjechië op 2-1. Nog geloofde ik er niet echt in, het blijven Duitsers. Maar toen duidelijk werd dat het goed zat, was het feest. Omdat het die dag in Portugal ook het feest van Bom João was, waren er in Braga enkele honderdduizenden mensen op de been. Dan slaan ze mekaar met plastic hamers op de kop en met groenten, stronken prei. Wij hebben ook nog meegelopen in zo'n optocht omdat het de enige manier was om bij een plein te komen.
Een uurtje na die wedstrijd kreeg ik een sms-berichtje van Lars, een beregezellige Duitser uit de buurt van Karlsruhe die we hier vorige week hebben ontmoet. Hij schreef: Es tut verdammt weh, aber gratulation an Oranje und viel Erfolg am Samstag gegen die
Schweden. Hij ging nu terug naar Duitsland. Wij blijven tot het einde, als we de finale
spelen zelfs tot zondagavond heel laat.

Donderdag

Vandaag hebben we een beetje nagenoten. Ik heb een berichtje aan Lars gestuurd
en hem veel plezier gewenst met alle oranje spullen die ik hem heb meegegeven. Zeepdoosjes, vlaggetjes, dat soort gein. Een oranje kaars, zodat hij een kaarsje op kon steken voor zijn wedstrijd. Oranje bestek. Oranje ijskrabbers. Die heb ik ook bij heel veel Nederlandse auto's onder de ruitenwisser gedaan. Mooi man, 35 graden en dan een
oranje ijskrabber. Lars is echt een vriend geworden, hij gaat kaartjes regelen voor het
WK in Duitsland in 2006, ook als we daar niet meedoen.
Portugal is een fantastisch land. Buitengewoon aardige mensen, heel goedkoop.
Ook wel heel armoedig, wat zich uit in een groot aantal zakkenrollers bij de wedstrijden.
Die lui zijn heel gewiekst, ze doen een oranje shirt aan en mengen zich onder het volk. Gisteren in de bus na de wedstrijd alleen al waren er acht die hun portemonnee misten. Vanavond gaan we Portugal-Engeland bekijken in een grote, stampvolle bingohal.
Morgen vertrekken we naar Faro, in het zuiden, voor de kwartfinale van zaterdag.

Vrijdag

De bingohal is niet doorgegaan, we waren toch een beetje moe. Het valt mij op dat de Portugezen een beetje mooiweersupporters zijn. De Zweden lopen in het geel, de Denen
in het rood, wij in het oranje maar bij hen is het een beetje tam. Als ze gewonnen hebben, ja, dan komt oma tot en met het kleinste kleinkind de straat op. Gisteravond laat hoorde
je alles wat langskwam toeteren, in de verte ging een vuurpijl de lucht in.
Vandaag zijn we om kwart voor zes richting Algarve vertrokken, een ritje van 600
kilometer. Het viel weer op dat Portugezen elke snelheidsbeperking massaal negeren. Mogen ze tachtig bij wegwerkzaamheden, scheuren ze er met 130 langs. Het aantal
bijna-ongelukken dat we al gezien hebben - ongelooflijk.
Bij Lissabon, zo'n beetje halverwege, kwamen we over een brug van ruim zeven
kilometer! Petje af hoor. Tegen half een kwamen we in Faro aan bij het Algarvestadion, zoals ze dat gedoopt hebben. Dat is speciaal voor het EK gebouwd, maar er heeft zich
nog geen enkele club gemeld om er gebruik van te maken. Tel uit je verlies, zeg ik dan. We kwamen er toevallig achter dat we onze vouchers voor de kwartfinale vandaag al
konden inwisselen. Dus we hebben onze tickets al en kunnen morgen gewoon de stad in. Voor de halve finale en de finale hebben we ook omwisselbiljetten. De supportersclub van Oranje regelt dat. Speelt Nederland niet, krijg je al je geld terug.
We hebben voor drie dagen een hotelletje geboekt in Quarteira. Nou ja hotelletje, ze hebben geloof ik wel een paar honderd kamers. Uitzicht over de oceaan, zwembad erbij. Onze jongste dochter van 17, zij voetbalt zelf ook, stuurde ons een berichtje `dat
iedereen het over jullie heeft hahaha'. Dat komt omdat er na Nederland-Tsjechië een
foto van ons in allerlei kranten heeft gestaan, waarop mijn vrouw op de tribune tegen
mijn schouder leunt en ik diep treurig kijk.
's Avonds zijn we nog even naar Albufeira gereden, waar de meeste Nederlandse fans
zitten, maar we konden niets in oranje ontdekken. Achteraf bleek dat we in het nieuwe centrum zijn geweest, terwijl de Nederlanders in het oude centrum schijnen te logeren.
Chris van den Dungen, met wie ik even heb gebeld, zat in Olhos de Agua bij de
uitzending van Barend en Van Dorp. Daar zijn wij toen ook even heen gereden.
Terrasjes, relaxte sfeer, lekker in de open lucht. Op dat moment werd
Frankrijk-Griekenland uitgezonden. Ik heb er met mijn rug naartoe gezeten, maar
natuurlijk wel meegekregen
dat het 1-0 voor Griekenland geworden is. Van de tv-uitzending merk je niets, dan moet
je echt vooraan zitten.

Zaterdag

Om half elf zijn we naar het stadion gereden, en van daaruit met de taxi naar de stad. Zoals gebruikelijk was het erg warm en dan vloeit het bier nog rijkelijker dan gewoonlijk.
De mensen van de supportersclub van Oranje deden weer erg veel moeite om er iets
van te maken. Er was een podium met de hele dag door optredens van een zanger-entertainer, met uiteraard oranjeliedjes. Soms nodigen ze de burgemeester van zo'n
plaats uit, gisteren stond Erica Terpstra in de buurt van het podium. Wij gaan meestal
een half uurtje mee staan hossen en dan weer eens een blokje om, terrasje, hapje eten.
Je komt mensen tegen die je kent, helpt mensen via via aan een kaartje, dat levert je
ook weer eens een biertje op. Op een gegeven moment was het wel zo heet dat iedereen alleen nog maar bezig was wat schaduw op te zoeken.
Naarmate de dag vordert, loopt de spanning op. Om half zes gingen we met de bus naar het stadion en zochten onze plek op de bühne. Ik vond het zelf een slechtgespeelde wedstrijd maar bloed-stol-lend spannend. De Zweden deden weinig hun best om er een wedstrijd van te maken, maar ze hebben op het laatst toch nog twee keer het houtwerk getroffen. Dus we hebben nog geluk gehad ook. Eigenlijk vind ik dat we binnen die
negentig minuten hadden moeten winnen.
Toen het op strafschoppen aankwam, kon ik het niet meer aanzien. Vanaf 1992 heb
ik alle keren dat we met strafschoppen verloren van dichtbij meegemaakt en ik dacht:
een vijfde keer kan ik niet meer aan. Mijn vrouw trouwens ook niet. Er zat ook bijgeloof
bij: misschien dat het wel lukt als ik er een keer niet bij ben. We zijn van de tribune afgegaan en een biertje gaan drinken. Dat hielp trouwens niet echt, want van elke strafschop hoor je toch of hij mis gaat.
Daarna ontstond een zelden vertoond volksfeest, gigantisch. De grote meute is na een uurtje denk ik naar Albufeira en Faro gegaan, wij kozen ervoor om terug te gaan naar Quarteira. We hebben de auto geparkeerd en zijn in ons oranje tenue de boulevard opgelopen, een tentje in met live muziek. Er was daar een zanger die tussen de liedjes
door allerlei grappen vertelde en wij waren daar natuurlijk keer op keer het mikpunt van. Het grappige was: je wist dat ze grappen over je maakten maar je kon er geen hout van maken. We kregen ook weer een heel aardig berichtje van onze vrienden uit Duitsland.
Ze feliciteerden Oranje en maakten duidelijk dat ze in Duitsland veel respect hebben
voor het Nederlands elftal.

Zondag

Het is wel duidelijk dat de sfeer in Nederland honderd procent is omgeslagen. Toen
wij zo'n twee weken geleden vertrokken met onze oranje versierde auto werden we
toch een beetje meewarig uitgezwaaid. Het was helemaal niks en het zou ook helemaal
niks kunnen worden. Nu wil iedereen er weer bij horen. Logisch natuurlijk, maar dit gaat
wel heel erg snel. We hebben hier nu vier wedstrijden gespeeld en welgeteld eentje gewonnen, tegen Letland. Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo slecht hebben gevoetbald. Hier onder supporters is het nog steeds: hoe het ook afloopt, Dick Advocaat moet weg. Gisteren ook weer. Laat hij een bepaalde speler (Van der Meyde) staan, terwijl iedereen denkt: haal hem eruit, die schiet nog geen deuk in een pakje boter.
's Avonds zijn we weer even naar Villa BVD gegaan, dit keer wel op de tribune. Qua informatie was het een vrij nietszeggend programma. Wat Viva-voetbalgeneuzel: hoe
de vrouwen van de spelers zich voelen als ze een keer verloren hebben. Maar het
optreden van Lee Towers maakte alles weer goed. Vlak na de uitzending werd ik aangesproken door een journalist van dagblad De Limburger. Die had op een terrasje
het verhaal gehoord over een bloednerveuze supporter die tijdens de strafschoppen een biertje was gaan drinken. Dat was ik dus. En de fotograaf die de foto van ons heeft gemaakt na Nederland-Tsjechië was er ook. Erg leuk om eens met die mensen te
beppen buiten hun werk om. Het werd half twee, de bar ging dicht, wij naar huis.

Maandag

Onvoorstelbaar veel supporters die vandaag net als wij vanuit de Algarve richting Lissabon reden. Gemiddeld eens in de tien minuten passeerde je een oranje versierde auto of caravan of werd je gepasseerd. Dat schept een heel aparte sfeer. Raampje open,
HOLLAND! en van die Heinekentoeters enzo. De Portugezen reageren nu toch ook
wel extra. Ze toeteren wat of steken vijf vingers in de lucht, zo van wij gaan met 5-0
winnen.
Het eerste hotel waar ik binnenstapte in Lissabon was het Marriott maar daar was de goedkoopste kamer 250 euro per nacht. Dus nu zitten we in een klein plaatsje aan
de kust, Paço d'Arcos. Ook niet echt goedkoop, maar wel met keuken, tv, airco, kluisje,
bar en ook weer uitzicht over de oceaan. En hierachter kunnen we op de trein stappen
naar het stadion.
Voor vandaag staat er niet veel meer op het programma. We zijn moe van de hitte
van de Algarve. Als je hier uit de auto stapt, voelt het veel lekkerder aan, terwijl overal
toch een temperatuur van 36 graden staat aangegeven. Daar moet het dus dik over
de 40 zijn geweest.
's Avonds zijn we even het dorpje ingewandeld. Bij terugkeer heeft Ans een vreselijke val gemaakt over van die spiegelgladde witte steentjes. We hebben d'r voet ingetapet
en er wat ijs op gegooid. Gelukkig kan ze nog een beetje lopen.

Dinsdag

Er zitten nog een paar Nederlanders in het hotel, onder anderen een vader en zoon uit Susteren, echte sportfanaten. De vader heeft gevoetbald, op amateurniveau, en de zoon heeft op topniveau aan karate gedaan. Die heeft daar nog eens een Europese titel mee gehaald. En hij voetbalt nu in het eerste elftal van Susteren.
Na een fantastisch ontbijt zijn we ons rond elf uur in het oranje gaan hijsen en hebben bij het stadion de kaartjes omgewisseld. Daarna zijn we naar het plein in Lissabon gegaan
waar het morgen allemaal gaat gebeuren. Het was nu nog vrij bescheiden, er waren een paar honderd Nederlanders. Dat zullen er morgen een paar duizend zijn. De sfeer was geweldig. We zijn gefilmd door de ene na de andere cameraploeg uit de raarste landen. Noorwegen is geweest, Polen, Frankrijk, Portugal natuurlijk. Verder waren er wat mensen
uit Zuid-Afrika waar mijn vrouw en ik heel leuk mee hebben gepraat. Dat zijn dus de contacten voor het WK in 2010. Je merkt dat ze het fantastisch vinden dat zij het mogen organiseren.
's Avonds hebben we ons onvoorstelbaar tranen gelachen, onder anderen met de supportersgroep van Zoetermeer, Bas, Erik, Henk, LanG en twee buitengewoon fraaie
blonde begeleidsters. Zitten al die mensen in het oranje te eten in zo'n straatje met allemaal tafeltjes in het midden, staat Bas op en roept: Jongens, het is groen en het
zingt! Sla la -lalala-lalala. Of een sportfotograaf vlakbij ons, als we aan het dessert
willen beginnen: Ola lalala-lalala. Het was beregezellig.

Woensdag 30 juni

Vanochtend om half elf zijn we weer naar het Rossioplein in Lissabon gegaan. In de loop van de dag kwamen we weer veel bekenden tegen. En nieuwen, want er waren vandaag kennelijk 450 vliegtuigen geland met mensen die de halve finale wilden bekijken. Zaten
we op een terrasje, komt er zo'n juffrouw langsgelopen die lid is van de supportersclub
van Oranje en een kaartje over heeft, dat ze voor 250 euro wil verkopen. Dat vind ik zó irritant. Dat soort volk moeten ze meteen royeren en nooit meer lid laten worden. Je
kunt zwarthandel nooit helemaal voorkomen, maar als zelfs oranjesupporters daar al
mee gaan beginnen...
Ik heb nog een live interview gegeven aan de Portugese tv, met mijn fraaie hoed op.
Dat is een hoed die ik in Nederland gemaakt heb en die refereert aan de Anjerrevolutie, met een pistooltje erop met een anjer erin. Die Portugezen konden dat wel waarderen. Alleen in Aveiro mocht ik er niet mee het stadion in. Geen shotguns, zei die man.
Zeker een rechtse rakker. Het viel me trouwens op dat veel Nederlanders daar niets
van af weten.
De wedstrijd was natuurlijk een beetje een anticlimax. We worden redelijk kansloos weggespeeld door een vooral technisch veel beter Portugees elftal. Op de tribune zaten ontzettend veel mensen die speciaal voor de halve finale waren overgekomen.
Ga je staan, wat iedere echte supporter doet als er iets aan de hand is, dan roepen ze ZITTEN!, `we hebben voor een zitplaats betaald'. Als je dat vergelijkt met het dolle enthousiasme waarmee de Portugezen staan te springen en te hossen. Een hoop Nederlanders zat echt als een stelletje dooie konijnen te kijken.
Ik ben vooral blij dat we qua resultaat niet echt afgegaan zijn. In '98 en 2000 heb ik, en velen met mij, zitten janken op de tribune toen we werden uitgeschakeld. Nu had ik het eigenlijk wel naar mijn zin. We hebben vijf wedstrijden gespeeld en och arme, één gewonnen. Slecht gevoetbald en toch in de halve finale. Dus waar zouden wij chagrijnig
over zijn? De duizenden die later zijn ingevlogen, die waren wel totaal over hun toeren.
Wij die hier al drie weken zijn begrepen daar helemaal niets van. Jongen, dat we zover
zijn gekomen is al een godswonder.
Dit Nederlands elftal heeft geen ideale mix tussen routine en aanstormende jeugd. De routiniers zijn te oud, die zijn al aan het afbouwen, en de jeugd is nog niet in staat
om zo'n elftal te dragen. Laten we hopen dat er nu eindelijk een coach komt die
Oranje met zelfvertrouwen laat voetballen in plaats van als een stelletje angsthazen.
Na de wedstrijd was het natuurlijk groot feest bij de Portugezen. Onvoorstelbaar hoeveel mensen er in en op één auto passen als je de finale van een groot toernooi bereikt.
Wij zijn vrij vlot na de wedstrijd met metro en trein naar het hotel gegaan en hebben
daar nog een afzakkertje gepakt. Op de tv zagen we dat de Nederlandse fans zich extra populair maakten door in interviews de Portugezen te feliciteren en te bedanken voor de gastvrijheid.
Ik praatte nog wat na met het hoofd dopingcontrole van de UEFA die ook in het hotel
bleek te zitten, een Zwitser. Erg leuk om buiten functie te praten met zo'n man die ik zal niet zeggen straalbezopen was, maar toch aardig wat op had. Er zijn weinig Portugezen op doping betrapt, ben ik bang. De uitslag zal wel gehandhaafd blijven.