Hoewel de camping erg vol is lijkt het een redelijk tamme boel, maar s'avonds komen we er achter dat dat stilte voor de storm is en breekt het feest in alle hevigheid los. De jongens van Club Travel blijken wel een feestje te kunnen organiseren en daar kunnen we de komende dagen volop van meegenieten. De Oranjecamping is echt een voltreffer qua sfeer. S'avonds dus partyen samen met Danny en Toos die we inmiddels ook zijn tegengekomen.

Nederland-Tsjechië

Zaterdag wordt om half elf verzameld bij de uitgang van de camping en vertrekken we met het hele Oranjelegioen van de camping achter de dubbeldekker aan naar de busstandplaats waar de overige bussen staan. De wegen worden door de plaatselijke politie gewillig afgezet en de plaatselijke bevolking zwaait die vreemde Oranjemassa uit. Als iedereen in de bussen zit blijken er negen bussen nodig en er wordt er nog snel één aangerukt. Met politie-escorte vertrekken we richting Aveiro.

Onder weg zitten alle Portugezen te toeteren en te zwaaien en in Aveiro aangekomen blijken we ook daar meer dan welkom te zijn. De plaatselijke jeugd wordt door ons blij gemaakt met de bekende Heineken-toeters en shawltjes en we storten ons op het Feestplein van de supportersclub Oranje. Ook dit is perfect geregeld, enige minpunt is de biervoorziening: één tappunt op het plein met gestresst personeel en een bonnenverkoop die ook niet goed loopt. Uiteindelijk worden we goede vrienden met één van de tappers en helpen daar waar nodig een handje mee met tappen. Dit zorgt er gelijk voor dat je wat eerder geholpen wordt, voor wat hoort wat niet waar.

Na een middagje feesten vertrekken we naar het stadion wat er erg mooi uitziet, alleen is de infrastructuur nog niet helemaal klaar, dus dit zorgt voor de nodige gestresste agenten die het af en toe ook niet meer weten, maar ze blijven wel vriendelijk. Als we bij het stadion aankomen, zien we ons alibi voor die dag staan: Peter R. de Vries. Even vragen of we op de foto met hem mogen en daar werkt hij zonder problemen aan mee. De foto wordt zelfs gemaakt door een van de technici die hem vergezeld. Hij verteld dat hij te gast is geweest bij Villa BVD en nu nog twee wedstrijden gaat kijken. Uiteindelijk zit Peter samen met Robert ten Brink twee stoelen voor ons in het vak.

Als de wedstrijd begint zien we een herboren Nederlands elftal wat de klassieke 4-3-3 speelt en de Tsjechen bijkans overdondert. Al snel staat Nederland 2-0 voor en zelfs als de 2-1 valt heb je het gevoel dat het eerder 3-1 wordt als wat anders. En dan doet hij het !!!! Wat doet ie nou ??????? Gloeiende gloeiende gloeiende … de angst slaat weer toe bij die eikel, niet weer he?? Ja hoor, de speler met de meeste dreiging wordt er afgehaald zodat de Dick weer 4-4-2 kan gaan spelen. Die Tsjechen zeiken bijna in hun broek van het lachen. De 2-2 is eigenlijk een formaliteit en als die één maal valt en we weer door Nedved in de maling worden genomen zodat we ook nog met 10 man verder moeten is het feestje weer gevierd. De 3-2 valt niet lang daarna en de spelers lopen met verwijtende blikken richting bank en zichtbaar woeden in het veld. Daar waar je qua supporters een thuiswedstrijd speelt wordt door één wissel het toernooi vergooid. Later zal van Hanegem nog goochem zeggen dat één wissel van een 19 jarige geen verschil mag maken. Nee eikel, hadden jullie Overmars erin gebracht en 4-3-3 blijven spelen, dan was er geen of weinig verschil geweest, maar door 4-4-2 te gaan spelen laat je de Tsjechen komen en dan weten we het inmiddels wel, alleen jullie blijkbaar nog steeds niet.

S'avonds op de camping wordt nog een ludieke actie gestart om Advocaat een ticket te bezorgen en binnen 5 minuten is het geld geregeld en de volgende dag wordt het Ticket gekocht en bezorgd. Een enkele reis naar België wordt het.

De volgende dagen proberen we elkaar moed in te spreken voor de wedstrijd tegen Letland en iedereen is het er over eens: we gaan gewoon weer met zijn allen er achter staan en zoals het lijflied op de camping luidt: “Als we gaan, dan gaan we met zijn allen”

Nederland – Letland

Volgens de gebruikelijke, nog steeds indrukwekkende, procedure vertrekt het legioen naar Braga voor de laatste groepswedstrijd. De stemming is tussen hoop en vrees, maar we zullen ze er doorheen schreeuwen.

Als we in Braga aankomen en het stadion zien is het weer erg apart, zoals alle stadions apart zijn die we tot nu toe gezien hebben. Deze spant echter wel de kroon. Twee reusachtige tribunes tegenover elkaar tussen de rotsen. En het dorp ligt nog hoger op de rotsen en het wordt vanaf de bussen een voettocht bergop naar het feestplein. Ach, alles zorgt voor binding zullen we maar denken.

Braga kleurt weer langzaam Oranje en aan het eind van de middag geldt weer:

“Braga is van ons olé olé”

Als het tijd is om naar de wedstrijd te gaan dalen we weer met zijn allen de berg af en onderaan blijken degenen die op de andere tribune zitten de berg te ver zijn afgedaald. De ingang van die tribune zit ergens halverwege de berg, g*dverdeg*dver.

De wedstrijd zelf is eigenlijk een formaliteit, spannender is het wat er bij Duitsland-Tsjechië gebeurd en als dat doorsijpelt barst het feest los en als het eindsignaal klinkt is het partytime.

Echt geweldig en voor het eerst sinds een heleboel wedstrijden viert de volledige selectie het feest mét de supporters. We gaan naar Faro toe, we gaan naar Faro toe. Onwijs kicken, wereldlui die Tsjechen!!!

Op de snelweg terug worden we ingehaald door de spelersbus en vieren we op twee rijstroken nog een heel kort snel feestje met elkaar.

O ja: Schade Deutschland alles ist vorbei ()

De volgende dag stroomt de camping snel leeg en blijven we met nog zo'n 50 man over. Vrijdag vertrekken wij richting Faro en Danny & Toos naar huis. Het is zo'n 600 km naar Faro, maar als je Lissabon voorbij bent is het links en rechts hetzelfde en één lange rechte snikhete weg naar het zuiden. De temperatuur loopt onderweg op naar de 38 graden, maar de airco en het koelkastje doen hun werk.

Zo'n 100 km voor Faro komen we de tegenstander van zaterdag tegen, de spelersbus met de Zweden. Als we een paar foto's maken uit het raam zwaait één Zweed terug. Het is die blonde die zaterdag heel Nederland gelukkig zal maken.

In Albufeira vinden we via het bureau voor toerisme een heel huis voor 45 euro per nacht. Echt een koopje en de overburen hebben een bar dus wat wil je nog meer. Als we op het terras zitten van de bar vraagt Bas zich af welk toilet dichterbij is: het onze of van de bar. Gaat tenslotte allemaal van de dranktijd af nietwaar. Als we s' nachts naar binnen gaan zie we een joekel van een kakkerlak, maar die duikt snel weg. De terrasdeur heeft opengestaan die middag, dus die zal wel naar binnen zijn gekomen.

Nederland-Zweden

Zaterdag met de gewone lijnbus van Albufeira naar Faro. Wat een ramp en halverwege komt er ook nog één of ander dik varken met zijn zwetende lijf tegen je aan zitten op die achterbank bwaaaah. Als we bijna in Faro zijn bellen Ben en Robbert uit Zoetermeer dat ze geland zijn en ook onderweg in de bus naar Faro. Als we in Faro zijn is het al goed druk en op het plein komen we Erica Terpstra die volop staat te genieten tussen de Oranjesupporters. Niet lang daarna vinden we de andere Zoetermeerders en vieren we weer een feestje met de hele bekende kliek. Brielle, Henk & zijn meissie, Kick, De trommelaars en ja hoor Hans Kaas is ook weer voor de zoveelste keer overgevlogen en de rest van de hoeveel duizend (?) supporters.

Om naar het stadion te komen is weer een redelijke ramp, maar als we er uiteindelijk zijn blijken we weer behoorlijk in de meerderheid. De wedstrijd op zich is best spannend, er vallen alleen geen goals hoewel er legio mogelijkheden zijn. Op het eind komen we nog goed weg als Zweden nog een uitgelezen kans krijgt. Maar goed het worden weer penalty's. Gelukkig maar voor de Nederlandse sportpers, hebben ze niet maanden voor niks zitten zeuren over het strafschoppensyndroom. We zitten pal bij de goal waar ze genomen worden en we zien een verschrikkelijk fanatieke van der Sar. Zo hebben we hem eigenlijk nog nooit gezien, zo opgefokt. Bij de bal die via zijn rug toch nog de goal in gaat schopt hij zelfs een camerastandaard ondersteboven van nijd. En dan stop hij die penalty, wat onwijs gaaf. Echt iedereen gaat door het geluid. En dan Robben, die gaat hem er met 15000 Oranjesupporters inschieten!!!! Wat een ontlading als ie er in zit. 20 minuten later zijn we nog aan het feesten samen met de spelers.

En dan na de wedstrijd terug naar Albufeira, wat een ramp. Nee, er gaat een trein rechtstreeks van Porto naar Albufeira over een kwartier. Het station van Albufeira ligt alleen 10 kilometer buiten het dorp. Om half drie s'nachts zijn we nog aan het lopen, geen taxi te vinden. We hadden moeten feesten, maar helaas. En als we in het huis aankomen, loopt daar die kl*tekakkerlak en we schoppen hem gelijk de deur uit. Zo die is weg en nu eerst een Superbock. De keukendeur open, nou daar is dus wel een feest aan de gang, nog zeker vijf kakkerlakken van 5 cm op het aanrecht en de keukenvloer. Morgen direct weg naar Lissabon.

De volgende morgen weer 300 km terugrijden naar Lissabon en proberen accommodatie te vinden. Vervelende is dat we geen klap van de omgeving kennen dus na een hoop rondrijden duiken we uiteindelijk maar in een Ibis-hotel in Lissabon. Wat een stinkstad is dat zeg en autorijden is helemaal een ramp daar.

Maandagavond komt de rest uit Zoetermeer en die zijn in één keer door komen rijden: 2400 km. We hebben al een paar keer gebeld en als ze er bijna zijn willen ze maar één ding: koud bier. Als de telefoon dan weer gaat denken we dat ze er zijn, maar op de grote brug van Lissabon een paar kilometer van het hotel is de auto er mee op gehouden, ze konden hem nog de brug laten afrollen en staan nu langs de kant. Alle noodprocedures worden opengetrokken, de receptie gaat aan het werk, taxi's en sleepdiensten gaan rijden en een uur later zitten we alsnog aan het bier samen met Rui, een Portugees die zijn hele leven in Zuid-Afrika heeft gewoond en Oranjefan is.

Dinsdag naar de garage en die gaan de boel repareren, tegen zoals later blijkt, de hoofdprijs. Zou dat komen door al die oranje vlaggetjes die erin hangen?

Dinsdagavond de stad in waar we Kick en zijn vrouw tegenkomen en even een Rondootje met wat Portugezen en Nederlanders op Rossio. Na het eten gaan de meesten nog door en bouwen alvast een Oranjefeestje in het centrum.

Woensdag weer de stad in naar het Oranjefeest en aan het eind van de middag gezamenlijk in een grote stoet door Lissabon naar het stadion, zo'n 5 kilometer verderop in ongeveer 36 graden. Maar wel indrukwekkend.

En dan de wedstrijd, al gauw wordt duidelijk dat we niet hoeven te rekenen op de scheidsrechter. De Zweed Frisk zit duidelijk iets dwars en de overdreven tuimelpartijen van Robben doen daar zeker geen goed aan. Maar goed ook zonder Frisk hadden we het waarschijnlijk niet gered, Portugal is duidelijk een maatje beter en wint verdiend.

Het is over en uit en tussen de uitzinnige Portugezen zoeken we de uitgang op. Dat volk gaat helemaal door het geluid en met 80 km per uur op het dak zittend van auto's komen ze voorbij. Hier gaan nog dooien vallen denken we.

De terugreis kan beginnen, 2400 km terug. Uiteindelijk hebben we zo'n 6000 km gereden, maar ze waren elke kilometer waard. Het was zeker een indrukwekkend toernooi met hulde aan de Portugezen voor de gastvrijheid, de spelers, de Supportersclub Oranje voor de supportersfeesten, Club Travel voor de Oranjecamping en alle andere supporters die er elke keer weer een feest van maken.